Hartige flap

Met de pizzamix van Dibro kan je veel kanten op. Hoewel de verpakking aanraadt olijfolie toe te voegen (naast water, gist en zout), ben ik eerder gewonnen voor de neutrale smaak van arachideolie. 

Deze gevulde flap - een soort van calzone - is een volwaardige maaltijd uit het vuistje. Heerlijk als hij vers uit de oven komt, maar ook koud niet te versmaden. Alle rust- en rijstijden van het deeg inbegrepen, ben je er wel al snel 1,5 uur mee in de weer. 

Ingrediënten:
Deeg:
- Dibro pizzamix
- water
- gist
- arachideolie
- zout

Vulling:
- 150 g spekblokjes
- 250 g rundergehakt
- 1 wortel
- 1/2 courgette
- 2 verse of 1/2 blikje gepelde tomaten
- laurierblad
- peper, zout, oregano, basilicum en paprikapoeder
- glutenvrij paneermeel
(- maïszetmeel)

Afwerking:
- lactosevrije geraspte kaas
- 1 ei

Werkwijze:
Bak de spekjes aan, voeg het rundergehakt toe en roerbak de twee samen. Snij de wortel, (ongeschilde) courgette en tomaten in stukjes en voeg ze samen met het laurierblad en de kruiden toe. Laat het geheel 20 minuten sudderen op een laag vuurtje. Bind de vulling nadien eventueel met wat maïszetmeel.

Bereid het deeg zoals op de verpakking beschreven staat en rol het uit. Bestrooi 1 helft van het deeg met paneermeel. Schep hier enkele lepels vulling op. Maak de randen vochtig met wat water en vouw de flap dicht. Druk de randen goed aan met een vork en maak bovenaan enkele inkepingen in het deeg. Smeer de bovenkant in met losgeklopt ei en bestrooi met geraspte kaas.

Bak de flap gedurende 20 minuten in een voorverwarmde oven van 190°C.

Cheddarcrackers

Een klassieker onder de zoute snacks, de kaascracker. Deze lekkernij zelf maken, neemt alvast minder tijd in beslag dan het afschuimen van winkels en merken op zoek naar een kaaskoekje met toegestane ingrediënten.

Het recept is erg eenvoudig, maar zelfs na grondige afkoeling liet mijn deeg zich niet met een vormpje uitsnijden, en dus zien mijn crackers er iets ‘artisanaler’ uit dan gepland. De kleinste exemplaren kregen het meeste crisp mee, maar ook de grotere crackers kunnen me zeker behagen.

Op hun best als ze vers zijn!

Ingrediënten:

- 75 g cheddar

- 60 g bloem (bv. White bread flour blend van Doves Farm)

- 18 g boter (bv. Planta)

- iets meer dan één gram zeezout

- klein snuifje paprikapoeder

- koud water (enkele eetlepels)

Werkwijze:

Doe alle ingrediënten, behalve het water, in de blender en mix ongeveer een minuut in korte pulsen.

Voeg 2 eetlepels water toe en mix 1 tot 2 minuten onophoudelijk.

Voeg meer water toe als dat nodig lijkt.

Kneed het mengsel eventjes, doe er plastiek folie omheen en vorm een schijf door licht te duwen.

Laat minstens 30 minuten afkoelen in de koelkast.

Rol het deeg uit, maak er kleine vormpjes van en bak ze gedurende 10 minuten (of totdat de randjes bruin zijn) in een voorverwarmde oven van 190°C.

Eenvoudige boekweitcrackers

Geen culinair hoogstandje, deze crackers, maar wel snel gemaakt en leuk als aperitiefhapje (met of zonder dipsaus), bij een slaatje, als tussendoortje, …

Ingrediënten:

- 65 g boekweitmeel

- water

- 1 el olie

- snuifje zout

- (voor afwerking: sesamzaad, zeezout, …)

Werkwijze:

Doe het boekweitmeel, de olie en het zout onder elkaar.

Voeg het water met kleine hoeveelheden toe en blijf water of meel toevoegen totdat je een niet-kleverig, goed te bewerken deeg hebt.

Rol het deeg zo dun mogelijk uit op bakpapier of bakmatje.

Indien je met een topping werkt, deze erover strooien en er lichtjes indrukken met de deegrol.

Het uitgerolde deeg insnijden zodat je vierkantjes, driehoekjes, … bekomt.
Bak zo’n 15 minuten in een voorverwarmde oven van 180°C.

Pasta met kaassaus

Als ik ‘witte saus’ maak, komen daar geen maten en gewichten aan te pas. Een schep bakboter laten smelten, een aantal lepeltjes bloem erdoor roeren totdat er een soort van stremsel ontstaat, melk toevoegen totdat de eigenlijke saus zich laat herkennen, handje geraspte emmentaler erin, peper, zout, nootmuskaat, beetje laten inkoken, et voilà: kaassaus. Melk en bloem kies je natuurlijk lactosevrij en glutenvrij.

Een pasta die ik er graag mee combineer zijn de Rice & Corn Tortelli van Orgran, met een neutrale smaak en een leuke ronde vorm. Samen met wat krokant gebakken spek (verpakking nalezen!) en een fris slaatje kom je tot een volledige maaltijd die erg weinig bereidingstijd inneemt.

Pizza met spinazie

Tijd om het deeg van mijn vorige pizza te upgraden. Met een neutrale olie, meer zout en wat oregano zou het zijn (te) zoete smaak kwijt moeten raken.

Als beleg koos ik opnieuw voor een basis van tomaat en basilicum, dit keer aangevuld met spinazie, ham en geraspte emmentaler. De spinazie kwam uit de diepvriezer en liet ik ontdooien en uitlekken alvorens de pizza ermee te beleggen. Afkruiden gebeurde met zout en peper.

In tegenstelling tot mijn eerste pizza en wetende dat het deeg het aankon, mocht deze wat rijkelijker belegd. Ik gebruikte bovendien een kleinere bakvorm (een ronde taartvorm) die ik helemaal met deeg en beleg kon vullen. Ik heb het deeg ook niet meer uitgerold, maar in de schotel ‘geduwd’ nadat ik de bol in mijn handen tot een schijf bewerkte.

Het verdikt dan. Ik merk dat ik nog meer kruiden mag gebruiken. De zoete smaak is verdwenen, maar de kruiden heb ik blijkbaar nog lang niet naar de voorgrond gebracht. En dat mag wel, gezien het gebrek aan look en ui.

Ingrediënten:

Deeg:

- 100 g Dibro No-Risk Wit

- 60 ml water

- 2 el olie (ik gebruikte arachideolie)

- zout, oregano

Beleg:

- 2 tomaten, spinazie (diepgevroren), ham, geraspte emmentaler

- zout, peper, basilicum

Werkwijze:

Deeg:

Meng alle ingrediënten 5 minuten tot een homogeen deeg.

Laat het 10 minuten rusten op kamertemperatuur.

Opnieuw kneden, zo’n 1 à 2 minuten.

Een pizzaplaat invetten, het deeg erin leggen en opnieuw 10 minuten laten rusten.

De pizzabodem met olie bestrijken, beleggen en gedurende 15 minuten bakken in een voorverwarmde oven van 210°C.

Beleg:

Voor de tomatenbasis warmde ik de stukjes gepelde tomaat samen met wat gedroogde basilicum op in de microgolfoven totdat het een uitsmeerbare brij werd (beetje binden met Maïzena indien te lopend).

Spinazie afkruiden met peper en zout.

Confituur

Tijdens de eliminatieperiode valt veel broodbeleg uit de boot. Ik ben best een zoetekauw en weet een boterham of toast met confituur zeker te appreciëren. Zelf eet ik van kleins af aan huisgemaakte confituur, met fruit en suiker als enige ingrediënten. Wie in de winkel op zoek gaat naar een potje, moet niet alleen letten op de gebruikte fruitsoort, maar dient ook op zijn hoede te zijn voor ingrediënten als glucose-fructosestroop.

Een diagonale scan van het assortiment confituren in de supermarkt leerde me dat de meeste merken niet geschikt zijn voor wie fructose-arm wilt eten. Het goede nieuws is: zelf confituur maken is absoluut niet moeilijk! En als je eenmaal de moeite doet om er te bereiden, heb je meteen een voorraad en krijg je zo weer wat minder productlabels te verwerken in de winkel.

Rabarber, aardbeien, ananas en bosbessen zijn FODMAP-arme fruitsoorten die zich uitstekend laten inkoken tot confituur. Naast het fruit heb je enkel minuutsuiker en een aantal glazen potjes nodig (potjes van gekochte confituren of ingemaakte groenten kan je hier perfect voor hergebruiken).

Ingrediënten:

- minuutsuiker

- fruit (vers of ingevroren)

Werkwijze:

Weeg eenzelfde hoeveelheid fruit en minuutsuiker af. Voor een vijftal potjes gebruik je bijvoorbeeld 1 kilo suiker en 1 kilo fruit (voor ananasconfituur maak ik af en toe 1 potje van een restje verse ananas).

Fruit en suiker samen opwarmen op het vuur totdat het mengsel kookt.
Zo'n vier minuten laten koken.

Indien nodig kan je eventjes mixen voor wat kleinere stukjes in de confituur.

Glazen potjes vullen en meteen afsluiten.

----------------------------
[ENGLISH]

Ingredients:
- jam sugar
- fruit (fresh or frozen)

Directions:
Measure an equal amount of sugar and fruit.
Heat the mixture of fruit and sugar and have it boil for about 4 minutes.
If you don't like big chunks of fruit, you can blend the jam after cooking it.

----------------------------

De potjes waarvan het deksel niet ‘klikt’ tijdens het afkoelen, gebruik je best eerst. Deze potjes zijn immers niet luchtdicht getrokken en zullen minder lang goed blijven. 

Nog een tip: hou de potjes vlak voor het vullen even ondersteboven boven de kookpot en zet ze omgekeerd op een handdoek. Zo zit er al warme lucht in het potje voor het vullen.

Spirelli bolognese

Bij de start van het dieet bezocht ik een plaatselijke allergenenvrije voedingswinkel om alvast een voorraadje basisproducten in te doen. Tussen mijn aankopen zaten ook de Orgran Buckwheat Pasta Spirals, lekkere boekweitspirelli die ik absoluut nog eens zal meebrengen.

Pasta laat zich op talloze manieren combineren. Wie wil, kan zich bijvoorbeeld laten inspireren door mijn eigen interpretatie van een klassieker onder de pastasauzen, een FODMAP-arme versie van bolognesesaus. Voor wat extra pit voegde ik na het uitscheppen een klein beetje selderij-vrije ketchup (waarover ik eerder sprak) aan de saus toe, die voor mij het gebrek aan tomatenpuree helemaal goedmaakte.

Ingrediënten:

- 200 g gemengd gehakt (in mijn geval door de slager bewerkt met enkel peper, zout en nootmuskaat)

- 2 tomaten

- 1 wortel

- ongeveer ⅓ courgette

- peper, zout, basilicum, oregano en een laurierblad

- eventueel Maïzena om te binden

Werkwijze:

De tomaten pellen en het vruchtvlees in stukken snijden.

Wortel en courgette ook in kleine blokjes snijden.

Het gehakt roerbakken.

De tomatenstukjes toevoegen en wat pletten met een vork.

Courgette, wortel en kruiden toevoegen.

Alles 15 tot 20 minuten op een zacht vuurtje laten garen.

Indien nodig kan je wat Maïzena oplossen in water en aan de rest toevoegen voor binding.

Pizza

Vandaag voelde ik me Italiaans gezind. Hét moment dus om eens een pizza uit te proberen. Op de website van mijn Dibro bloem vond ik een eenvoudig recept voor de pizzabodem en in mijn koelkast lagen er voldoende ingrediënten die konden doorgaan voor topping. Het plan was bovendien om de pizza niet rijkelijk te beleggen indien het deeg mislukt uit de oven zou komen. Pronto! Of zoiets.

Vooraleer ik aan het deeg begon, kookte ik twee tomaten totdat ze bijna uit elkaar vielen om ze nadien met een vork en wat gedroogde basilicum tot een basis te verwerken. Vooraleer alles in de oven kon, kreeg de tomatenbasis nog een sympathieke afwerking van plakjes glutenvrije ham en lactosevrije emmentaler. Mozzarella vermijd ik voorlopig en populaire pizzasmaakmakers zoals look en ui staan sowieso op de zwarte lijst.

Het oordeel dan. Het deeg deed het tijdens het bakken verbazend goed. Rijzen, bruin kleuren aan de rand, … Omdat ik zo zuinig omsprong met mijn topping kreeg ik een brede rand die bij het afkoelen wel erg hard werd, voorbij krokant. Maar onder de tomatensaus bleef alles zoals het hoort.

Bij een volgende pizza ga ik het deeg meer kruiden (was me iets te zoet), een olie gebruiken die qua smaak minder overheerst dan de gebruikte olijfolie, royaler (en geïnspireerder) beleggen én voorzichtiger omgaan met het broze deeg (het overzetten op de bakplaat had wat scheurtjes tot gevolg, maar dat viel snel op te lossen).

Het originele recept voor de pizzabodem gaat als volgt:

Ingrediënten:

- 100 g Dibro No-Risk Wit

- 60 ml water

- 2 el olijfolie

- snuifje zout

- pizzakruiden/oregano (liet ik deze keer weg)

Werkwijze:

Meng alle ingrediënten 5 minuten tot een homogeen deeg.

Laat het 10 minuten rusten op kamertemperatuur.

Opnieuw kneden, zo’n 1 à 2 minuten.

Het deeg uitrollen tussen twee vellen bakpapier.

Een pizzaplaat invetten, het deeg erin leggen en opnieuw 10 minuten laten rusten.

De pizzabodem met olie bestrijken, beleggen en gedurende 15 minuten bakken in een voorverwarmde oven van 210°C.

Onvervangbaar?

Mijn smeerbaar goud. Per 825, soms met de 1000. Je draagt het enige merk waaraan ik mijn loyaliteit verleen. Overal ter wereld sta je paraat. Je verrijkt mijn broodmaaltijden, maar bent allesbehalve FODMAP-arm.

Ik denk graag dat ik zonder verslavingen leef, maar misschien heb ik er dan toch eentje. Nutella. In mijn geval sluipt er slechts anderhalve week tussen het virtuoos verwijderen van de folie en het leegschrapen van de zogenaamde ‘family pack’. De eliminatieperiode is echter hard, en dus zal ook mijn geliefkoosde hazelnoot-chocoladepasta de komende weken moeten wijken.

Gelukkig ken ik een legitiem alternatief dat mij best weet te plezieren: zelfgemaakte choco met pure chocolade. De smaak en structuur liggen mijlenver van de forbidden spread, maar wie op zoek is naar lekkere choco kan zich eens wagen aan dit eenvoudige recept:

Ingrediënten:

- 250 g boter (ik gebruik 1 pakje harde Planta)

- 150 g pure chocolade (6 repen van een tablet)

- 1 eierdooier
- 1 eiwit (opgeklopt)

- 250 g bloemsuiker (gezeefd)

Werkwijze:

Al roerend smelt je de chocolade samen met de boter op een zacht vuurtje.
Neem de pan van het vuur.

Vervolgens komt de eierdooier erbij.

De gezeefde bloemsuiker toevoegen en zachtjes roeren totdat je een glad mengsel bekomt.

Voorzichtig het opgeklopte eiwit erdoor roeren.

In potjes gieten, laten afkoelen en in de koelkast bewaren (de choco zal opstijven).